Odcinek homoerotyczny

4 marca, poniedziałek

Odcinek z lokatą, lodem i zachodem

My drogi i Miłościwie Nam Panująca chwilę przed snem. Gdyż bogate plany miałem. Zatem bank (tym u góry zawsze długo schodzi), lokata, tradycyjna wycieczka do sklepu, zakupy, ta sama górka co zawsze (zima odchodzi w dal) (w dal to jest skok) (a skok to kasa stefczyka) (a stefczyk dratewka) (starczy już tych wygłupów), pojechałem.

Wojt oczywiście zadowolony, wyrazy i ukłony, bardzo się cieszymy. Zatem będziemy umieszczać wkrótce. Przećwiczyliśmy piosenki 1–4, napoczęliśmy rzewną balladę, dorobiliśmy akuratny most, Wojt śpiewa odważniej (charakter numeru nam się zmienił), Juliusz wycina heavy-metalowe solówki, i tak nam — półprofesjonalnie — zeszło. Wróciłem przez złowrogi i niebezpieczny las (bo lód), i — nie ma co tu ukrywać — spać.

DVA — Botanicula Soundtrack (2012)

5 marca, wtorek

Odcinek homoerotyczny (z Jerzym, pizzą i głaskaniem)

My drogi i Miłościwie Nam Panująca zakotwiczyliśmy wieczorem.

Słońce znowu nas rozpieszcza. Krągłościami. Zatem wstaję i zdanżam. Robię pięciominutówki, póki mogę z nich korzystać. Dobre dni. Spokojne. Książeczkę przejrzałem, w akcję następnej się wcinam zapamiętale (zajadle?).

Wszystkie trasy piesze sobie zaplanowałem, parkowi w necie się przyjrzałem, zrobiliśmy piwo pod sklepem (nieprawda), pojechalim na miasto się zabawić. Pizza wyglądała na włoską i nie miała sosów a oliwy. Dużo i dobrze. Jeszcze na piwną zakąskę i zeszło. Jak zwykle było miło. I sympatycznie.

Dojechałem do domu, nażarty pizzą (a jakże) (potem dopchałem naleśnikiem ze szpinakiem czosnkowym). Siedzielim, głaskalim (bo kark też skręcony), a te zdjęcia nie chciały się ściągnąć. To znaczy chciały, ale powoli, przynajmniej nogi widać (buty podobno też), w ogóle jasno i świątecznie = weselnie. Krótka noc mi się zrobiła.

Ryszard Matuszewski, Wisławy Szymborskiej dary przyjaźni i dowcipu (2008)

słucham, zachwycam się, spokojnie, z foto:
http://astrangelyisolatedplace.bandcamp.com/track/norge-165-minutes-with-you

Odcinek z pracami domowymi na lekko

  

2 marca, sobota

My drogi i Miłościwie Nam Panująca nigdzie się nie spieszymy.

Tym razem słońce i gorąc. Nie opuszczałem się i czytałem spocony (z wierzchem) ile wlezie, skoro możemy niepotrzebnie spać i spać. Korzystając z okazji załatwiamy nadworne sprawunki, głównie palma. Przyszła pora na kawę, co rusz odpoczywam i się nie przemęczam. Ustalamy rzeczy, porządkujemy sprawy, jemy barszcz typu ukraiński. Leżę, oglądam żółte światło w małym pokoju, który już przestał się zagracać.
Podrasowałem skrzydła dwa, schną.
Zaszedłem do piwnicy — kolejne skarby: okazało się, że dziadek był też narciarzem. Pierwsza paczka przekrojów bardzo obiecująco. Dzisiaj tylko 3 razy wyrzucałem śmieci, parę rzeczy z mieszkania doszło, ale parę odeszło, więc jest wciąż bliżej niż dalej.
I kiedy już nadszedł wieczór, to zaczęliśmy szlifować teledysk i tak nam zeszło, że aż do nocy. Plus murzynek. Ja robiłem, Ty piekłaś.

 

3 marca, niedziela

Odcinek z wizytą dzieciatą

My drogi i Miłościwie Nam Panująca — relaks II

Wstanie mniej przedłużające się, do skubania doskonałe. Tak, do Gogola i Brysona, intensywniej doszło 1000 filmów oraz "Pachnidło". To czytadło, nie wiem, czy sobie z nim dam radę, więc z lubością dozuję. Jajo.

To taki długi weekend i w dodatku z leżeniem. Zmontowałem skrzydła, czytam i leżę. Wypiłem kawę, czytam i leżę. Nic więcej nie zrobiłem (umówmy się, to nic złego), czytam i leżę albo na odwrót.

W końcu, po likierze pomarańczowym, relaksię (a jakże) zrobił nam się obiad, jak zwykle dobrze utrafiliśmy. W końcu nadeszli zmęczeni goście (A&G), zjedliśmy lody, można było świętować wieczór, renderować filmik, zrobić surówkę, pogrzebać się, obejrzeć, wyszykować do snu, powiercić nogami (tak, Ty) przed zaśnięciem.

Ile waży koń trojański? (2008) — więc nie komedia, a komedia romantyczna — co nadaje tom. Ponadto amerykański rodzinnizm (no tego to szukamy w amerykańskich komediach romantycznych, a nie u Machulskiego), doprawdy koszmarna muzyczka z tymi gitarówkowymi solówkami. Więc: lata 80. XX wieku — tak, główna bohaterka nieżyciowa, a filmowa — to nie, chcąc nie chcąc palmę pierwszeństwa kradnie (jak zwykle?) pan z wąsem. Przyjemnie, o ile niezobowiązująco.
 

zapamiętale

28 lutego, czwartek

Odcinek z rozpoczęciem długiego weekendu

My drogi i Miłościwie Nam Panująca obchodziliśmy przyspieszoną jedenastomiesięcznicę.

Czwartek z wielką transportową logistyką: wstajemy—jedziemy—Ty warujesz—ja dymię przez lody i śniegi i park (słońce i poranek!)—praca praca—pohulanka—ryż—mi nie zimno—stogi (a ten dzień znowu okazał się nie tym)—przebieranki cacanki—w końcu udało się wycelować—hantla.

Skopałem zmianę hasła, więc troszkę sobie popsułem. Ale naprawiłaś.

Lincoln Lawyer (2011) — przynajmniej było dobrej jakości i miało ładną czołówkę. Kino na sobotę.

1 marca, piątek

Odcinek z weselem

My drogi i Miłościwie Nam Panująca obdarzony nieoczekiwanie i niespodziewanie błogosławieństwem wolnego dnia korzystamy z radością bez acz.

Słońce nas budzi, mnie wcześniej. Czytam, jadę do banku, załatwiam, jest dobrze, a nawet bardzo dobrze, zdrapki.
Się wydawało, że półtorej godziny zostało, a tu.
Jedziemy, jesteśmy (będziemy), rachu—ciachu, i zawożą nas do hacjendy.
Siedzimy, a oni chodzą.
Jemy, a oni przechadzają się wciąż.
Już się strasznie objadłem (2 i pół schabowego), ale zmieściłem i tort i butlę wina. Państwo młodzi (J&A) już chcieli kończyć o 20 (do doooomuuu), ale sala do 24, więc ciśniemy.
Tańce bez szaleństw ogólnoludzkich, ale więcej zacienionego parkietu dla nas. I znowu można jeść — yei! Wiadomo — trudne czasy, trzeba się najeść na zapas. Więc kiedy już nadeszła pora, zrobiliśmy przelew i poszliśmy piechtą do domu, a ja znam tamto przejście na skróty. I po rajstopach.

"Młody człowiek i zmęczony, no nie wierzę".
"Wreszcie jakaś młoda twarz".

Odcinek z niemal wolnym wieczorem

 

27 lutego, środa

My drogi i Miłościwie Nam Panująca wreszcie jeszcze więcej czasu w domciu. I to bez niemal.

Uwolniony od nieznośnych obowiązków, na ostatniej prostej ekg, objedzony kaszą, która napęczniała, z pięciominutówkami dla siebie poczułem się naprawdę nieźlej.
Wobec znakomitej Twojej postawy w kontraście możemy ruszyć z montażem — będzie wypaśnie, już się cieszę. Wojt też powinien.
Tymczasem wobec nowych okoliczności po raz pierwszy wróciłem do domu za dnia. Yei! W dodatku było słońce. Yei! I było prawie ciepło. Yei!
Żeby nie było, skoro nie wyszło z jednym teledyskiem, to myśmy zajęli sie drugim.
Oczywiście musiałem czegoś zapomnieć, więc karta/wrzeszcz/krewetka/konsultacja/ale to nie jest pański numer/mam go już ponad 10 lat/teraz będzie działać/i już o 20 byłem radosny i wesolutki w domciu, gdzie zjadłem gołąbeczki.
Myślę, a czemu by nie uruchomić, więc od razu, a potem się zaczęło. I wcale nie krakowskim targiem jesteśmy już ustaleni i bardzo blisko ogółu. Teraz pora zająć się szczegółami i już będzie. Już jest extra.
Z tej i innej radości wypiliśmy piwo, zjedliśmy popcorn, udaliśmy się do snu, bo jutro wcześnie wstajemy, że hoho.

Odcinek z przedłużką

ciasteczka owsiane

25 lutego, poniedziałek

My drogi i Miłościwie Nam Panująca logujemy się na wieczór.

Szast prast i pozamiatane. Kiedy już wyszedłem o 17:30, to uznałem, że ten orange to jednak nie dla mnie, idziemy na kolejną profesjonalną próbę. Obczajamy numerki, uczymy się pamięciowo, nagrywamy, planujemy linie wokalne i kolejne pomysły. Idzie dobrze, mam kartkę, umiem odtworzyć, a pożyczony telefon nie reaguje. Acha — gdyby ktoś chciał, to nie można się do mnie dodzwonić.
Zastanawiamy się, do czego właściwie dołączyć naszą animację i czy zrobimy kontrast. Chyba wybraliśmy dobrze, a część kolejną pracy wtedy, kiedy podniesiemy kompa na kolejny level — bądź zainstalujemy go porządnie, a przeniesiemy butlę z winem. Skomplikowane?
Pomysły są, Ty pakujesz mnie do pracy, jak pakuję się do łóżka, witam się ze światełkami i skrzyżowaniami, Ty gonisz Jo Nesbo i tak szybciutko minęło.

==============================

26 lutego, wtorek

Odcinek z failem

My drogi i Miłościwie Nam Panująca wreszcie więcej czasu w domciu. (a guzik)

Szast prast i pozamiatane bardziej, choć nie zrobione wciąż. Skoro zaciąganie sprawia mi przyjemność, to czemu nie. "Skyfall" 1,9 giga. Aż lśni.
I w ogóle dni coraz lepsze.
Nawet z jazdą nie było najgorzej. I rękawem również. W ogóle świetnie byłem przygotowany. Więc gdyby nie fakt, że było na 19:45 i była obsuwa, to mogło być wcześniej. No a skoro zgasł, to trudno. Byłbym przysiągł, że nie gaśnie. A on zgasł. Żeby to raz, hłe hłe. Jak wieść gminna niesie: najlepsi zdają za drugim razem.

Odcinek z nagłą animacją

24 lutego, niedziela

My drogi i Miłościwie Nam Panująca z nagła zabraliśmy się do animacji. Nawet kulturalnej.

Żeby nie przedobrzać z naleśnikami, na śniadanie zaskoczyłem nas omletem. Urósł. Jedzony z masłem — zaskakująco pasujący pomysł. Idziemy, zakupujemy się, jemy lody — w końcu to jeszcze zima. Relaksuję się tym co na co dzień i od święta. Placki ziemniacki. Dużo robienia, dużo jedzenia. Oberamy, Ty trzesz, ja smażę. Com miał spalić, to spaliłem, ale wypas był. I do tego ów element ze szczypiorkiem: zimno + ciepło.

Rzymianie się skończyli, Gogol jeszcze ma kawałek, bierzemy się za wycinanki, bawimy się, fotografujemy. Cienia nie. A szkoda. Przedsennie oglądamy na szybkensa.

ESD (1986) — bardzo intrygujący portret lat 80. XX w. Po namyśle stwierdzam, że ze scenariuszem tego filmu dla wczesnej młodzieży (dzisiaj takiej już nie ma), który nawet jest liniowy i trzyma się kupy, to całą resztę można traktować tylko jako dokumentację. Niektórzy filmy po obejrzeniu filmy wyrzucają. Ja wypalam. Nie żebym miał obejrzeć, ale od razu wyrzucić? Przecież nie można z kinematografii polskiej wyrzucić filmu. A szkoda.

A właśnie: tydzień dla śledzia — cudownie.

Odcinek z wyrakiem i patykiem

22 lutego, piątek

My drogi i Miłościwie Nam Panująca nie zapomnieliśmy o ciasteczkach owsianych.
 

No to dzisiaj już jest nieźlej. Chociaż zostaje na weekend. I tak wiem, że ich nie obejrzę. Prawie weekend. Mój kierowca też tak mówi. Zdziwiony, że trzaskam drzwami? Paskudnie się jeździ punciakiem. No ale.
Ale potem już tylko wypas i relaks (z przygodami). Kawa! Przebieranki! Nowa trasa na skm. (ok, jeden nam uciekł, a autobusy na witawę nie jeżdżą). Niemniej, i tak zdążyliśmy do lidla. Szybko, sprawnie, parówkowo, i większość zabraliśmy do domu. Siedzimy, jemy, pijemy, czas mija, dym leci, niektórzy ładnie się poprzebierali, inni wcale, muzyka gra, współczesna młodzież ogląda gwiezdne wojny (a Wojt ma takie na video — pokazywał w piwnicy). Zmylili nas z kolejkami, więc baaardzo szybko musieliśmy iść na ostatnią i mieliśmy najbardziej dramatyczny powrót ever. Z rozbieranką w skm. I sikaniem na czas. Albo na długość. Czasu. Na szczęście w tym wszystkim, że byliśmy o przyzwoitej porze w domu i...

Dumbledore

23 lutego, sobota

Odcinek ze ślubem

My drogi i Miłościwie Nam Panująca zaliczyliśmy restauracyjny wypad po, no bo czemu nie.
 

...mogłem się wyspać. Aczkolwiek po wstaniu, po śniadaniu, kawę już piłem na stojąco i ledwośmy się wybrali na cywilny B&A. Rodzinnie — owszem, gęsto — tak, elegancko — niekoniecznie. Ślizgamy się, zdanżamy, krótko, zwarcie, potem "idziemy zrobić piwo" (bo ja taki niegadatliwy jestem), jadłem golonkę, ona podobno była w czymś, tyle że tego czegoś nie za bardzo było słychać. Więc jeszcze do wypróbowania taka z misy pełnej wytopionego tłuszczu na jarmarku. Ale nie narzekam, bo przecież domotaxi. Po czym spędziłem upojne 4 ha z pocztą i pdfami — tak dla relaksu.
 

Page Eight (2011) — film szpiegowski bez strzelanin i pościgów. No dobra, jest telewizyjny, ale z komputera, więc się nie liczy. Ustawiliśmy na krześle i łóżku nowe stanowisko. Zaskoczenie? Głośniki są na dole, a wrażenie jest, że głos leci z monitora. Dziwne, ale działa.