poniedziałek, 3 listopada
czyszczenie zębów u dentysty, ok
zapoznanie się z "estradą i studio" — fajna nowa wtyczka z pogłosamiwieczorem seans "Chinatown" (1974) — to się nazywa wielkie kino, oboje byliśmy pod wrażeniem (no proszę, latka lecą, a ten film dopiero teraz na tapecie)wtorek, 4 listopada
wczorajsza próba bez rewelacji, tradycyjnie nie mogłem słuchać szulca jak rypie te swoje kwadratozy, fujon z kolei wciąż męczy mnie swoimi "rewelacjami" — jak zaśpiewam w "prawdziwym" studio, to może realizator wyciągnie coś z mojego wokalu — imaginista 
endriu zaś rzekł niedawno, że w ogóle nie rozumie skąd zastrzeżenia do mojego wokalu, bo według niego na swoim poziomie zwyczajnie umiem śpiewać (ho, ho!)
(sęk w tym, że tu nie chodzi o śpiew — murmurando, jakkolwiek — tylko o mylną ideję, że "gdybym brał lekcję śpiewu i został nagrany profesjonalnie, zabrzmiałbym jak Bono", a tu guzik — bozia nie dała)
zmęczonym tym wszystkim
to co? może warto się rozebrać?
Brigitte Lahaie (aktorka z filmów Jesúsa Franco)
(najlepsze zdjęcia lepiej obejrzeć w domowym zaciszu)
http://zaeemclassic.com/displayimage.php?album=1&pos=0
***
The Dreamers — Day For Night (2007) — jedna z niewielu płyt, z których ostatnio przesłuchałem więcej niż raz
w piątek 7 listopada nawet spisaliśmy się na hiszpańskim, potem pakowanie, ponieważ długi weekend (8-10 listopada) spędziliśmy w podróży, na wsi Osówiec Kmiecy oraz chwilowo w Szczytnie (okoliczności rodzinne mojej Lubej)
na wsi sielanka połączona z nudą, powstało kilka zdjęć z krówkami i horrorami
oczywiście siedziałem w boku, niewychylając się za bardzo, nawet specjalnie nie podczytywałem (głupio mi było przy ludziach), na szczęście wino i browar Łomża dobre
konotacje rodzinne (własne i cudze) są mi obce, dodatkowo na wsi nabieram jakiegoś podrzędnego stosunku do własnej postaci (wiadomo: nic nie produkuję, nie jestem zaradny ani specjalnie gadatliwy — co tu z takim robić)
jedyne co — zadziwiające — że w tym siedzeniu i nic nie robieniu spędziłem prawie 3 dni i nie zwariowałem, co wcześniej mi się zdarzało (czasem boli mnie tam w środku, że ten cenny czas mógłbym przeznaczyć na odsłuchiwanie "stopy z korekcją" właśnie)
tym razem nie bolało; biorąc pod uwagę, że taki szaleńczy rodzinny zryw zdarza się raz na 12 lat, można być zupełnie spokojnym
co ciekawe, nawet często nie oglądaliśmy telewizji (autochtoni również byli zdziwieni)
a, zdaje się, że dużo jedzą (wiadomo, chłopaki silne muszą być), ale chyba za bardzo — co widać było raczej wszem — ja to skubię jak wróbelek
oczywiście mieszkanie na kupie zdaje mi się jakimś rodzinnym koszmarem (psychiczną niemożliwością), ale byłem wychowany w warunkach chłodniczych — więc po prostu trudno mi sobie wyobrazić, że nie mam własnego pokoju wyłącznie dla siebie; taka ze mnie nieprzydatna społecznie jednostka, więc "nawet jeśli coś złego", "to nie ja" i wkrótce nikt nie będzie pamiętał
a, zdaje się, że krówki nie są tak ładnie umyte i czyściutkie jak w Austrii czy Szwajcarii, ale za to mają radio
z tego co pamiętam, to oprócz pojedynczych przyjemnych (żniwa, sianokosy, pierwsza jazda na motorze) (choć też kwaśnych — na podłogę spadła miska ze świeżo ubitym masłem, a ja się nie przyznałem, padło na mojego kuzyna) letnich wakacji miałem jeszcze epizod w latach 90. na wsi pod szczecinem, ale to nie była prawdziwa wieś (oprócz klasycznego zadupia), bowiem nic na roli nie robili, mieli chyba tylko kury, no i siedzieli na kupie, a rodzina obok to nawet w bloku mieszkała, więc się nie liczy
uff, na szczęście już w domciu i można się zabawiać po swojemu
.jpeg)
i oprócz niepodważalnych walorów, nie sposób nie zauważyć również pracy mistrzów od zdjęć (jak to mówią: fotoSZOP)
piątek, 31 października
nie zapominajmy również o starości i śmierci (później)
